شاید برای‌تان باورش سخت باشد ولی خوب، اگر می‌خواهید شاد باشید توصیه می‌شود به دنبال آن نباشید، این طوری شاید خوش‌حالی و شادی بیش‌تری در انتظار شما باشد. چرا؟ به این تحقیق علمی نگاهی بیاندازید. هرقدر همه به دنبال خوش‌حالی و شادی هستند اما همان طور جاناتان هایدت Jonathan Haidt   می‌گوید وقتی قرار باشد با پروزاک (محصولی با نام ژنریک فلاکسیتین) و یا الکتروشوک به آن رسید، بهتر است هدفی دیگر را تعریف کرد.

رابرت ثورمن Robert Thurman هم از طرفی این عقیده را دارد که شادی وقتی سراغ شما می‌آید که دیگر از تعقیبش دست برداشته‌اید. ویل ویلکینسون Will Wilkinson هم تاکید داره که هرمنوتیک و معناشناسی ساختاری شادی و خوش‌حالی را باید عوض کنید. استیون میزی Steven Mazie هم به تحقیقی اشاره دارد که به تازه‌گی انجام شده و ارتباط دیدگاه و ایدئولوژی سیاسی با شادی را نشان می‌دهد. این تحقیق البته در نوع خود عالی است و این را بحث می‌کند آیا به واقع و به شکل علمی می‌شود گفت که لیبرال‌ها از محافظه‌کاران شادترند یا نه.

 طبق تعریف کانت می‌شود گفت شادی در جایی است که کسی دنبالش نیست، یعنی شما اگر مسیری را دنبال کرده و در آن فداکاری داشته باشید و مقتضیات اخلاقی را هم رعایت کرده و خودتان را وقف آن کنید، شادی هم خواهید داشت

پیش‌تر هم گفته بودیم که نوعی مثبت‌اندیشی و مثبت‌گرایی خرافی عجیبی شایع شده که اصرار دارد بگوید شاد فکر کنید تا همه چیز خوب شود.

البته در جست‌و‌جوی خوشبختی بودن چیز تازه‌ای نیست. ارسطو تلاش داشت در قالب اخلاق و فرضیه تئوری اخلاقی، یودایمونیا، Eudaimonia  (در ترجمه کلامی به معنای روراست با روح خود بودن است اما مشخص نیست چرا به اشتباه یا به خطا خوش‌حالی یا شادی ترجمه شده است.) در قانون اساسی آمریکا هم برای ساکنان این کشور به عنوان حقوق اساسی، «زندگی، آزادی و جست‌وجوی خوش‌بختی» تعریف شده است. اما هیچ وقت به این اندازه بشر نسخه‌های متفاوت و گوناگون برای تعقیب خوش‌بختی نداشته است.

این‌جا می‌رسیم به یک بحث جدی و البته قدیمی که ملاک و اندازه‌گیری برای خوش‌بختی چیست. آیا مانند شعرایی چون ای ای کامینگز، e e Cummings که می‌گفت خوش‌حالی چیزی مثل فصل بهار نیست که برای هرکسی قابل اندازه‌گیری باشد آن را بدون قاعده سنجش رها کنیم یا این‌که برویم سراغ نگرش جرمی بنتام Jeremy Bentham و نگاهی که به نوعی نظام متریک برای شادی داشت؟

به نظر نمی رسد این بحث‌ها الان بتواند راه حل مناسبی باشد ولی می‌توان روی این اندیشید که تفکر رسیدن به خوش‌حالی یا شادی از پایه غلط تعریف شده است. این‌جاست که خیلی‌ها می‌آیند و نظر کانت را می‌پذیرند و نوعی اجماع بر آن شکل می‌گیرد که باید همه در هول یک محور حرکت کرده و شادی را در زندگی دنبال کنند. مشکل و مسئله کانت این است که تمامی المان‌هایی که می‌تواند باعث شادی و بالانس و تعادل در زندگی باشد را می‌گیرد و می‌گوید اگر کسی بد باشد، از این عوامل بد استفاده می‌کند و ما باز می‌مانیم با آن عامل اندازه‌گیری که چطور می‌شود آن را سنجید. حالا از این‌که طبق تعریف کانت هیچ وقت به شادی نخواهیم رسید، گذر می‌کنیم.

حداقل طبق تعریف کانت می‌شود گفت شادی در جایی است که کسی دنبالش نیست، یعنی شما اگر مسیری را دنبال کرده و در آن فداکاری داشته باشید و مقتضیات اخلاقی را هم رعایت کرده و خودتان را وقف آن کنید، شادی هم خواهید داشت یا حداقل نوعی رضایت و خوش‌بختی از آن می‌شود گرفت. هرقدر متمرکز‌تر هدف خود را دنبال کنید، درصد رضایت هم بالاتر خواهد بود تا این‌که بخواهید مدام نسخه‌های متفاوت را دنبال کنید. در واقع ولش کنید و سراغش نروید.

منبع: http://radiokoocheh.com/article/173130